Waarom Type One

Ik was elf toen ik de diagnose kreeg. Tijdens een zomervakantie, m'n ouders die merkten dat ik liters water dronk en dat ik 's nachts wakker werd om te plassen. Terug in Nederland zei de internist: diabetes type 1. Een woord dat ik nog nooit had gehoord.

De jaren daarna gingen vooral over wat ik niet meer kon. Geen klassenreis zonder spuiten, geen pasta zonder rekenen, geen middag in het zwembad zonder voorzorg. Ik leerde mezelf te negeren, m'n lichaam te negeren, gewoon door te gaan. Het is wat je doet als veertienjarige die niet anders wil zijn.

Wat kitesurfen veranderde

Ik was zevenentwintig toen ik voor het eerst aan een kite hing. Niet in Nederland, maar in het noorden van Colombia, ergens rond Cabo de la Vela. Een woestijn die direct in zee overgaat, Wayuu-grond, geen toeristen, alleen wind die er praktisch elke dag staat. Iemand had spullen mee, zei probeer maar, en daar stond ik. Windkracht 5, een leeg strand, en ik wist binnen tien minuten dat dit alles ging veranderen.

Wat kitesurfen heeft dat andere sporten missen, is dat het je dwingt om in één moment te zijn. Je kunt niet aan je glucose denken, niet aan je werk, niet aan de mail die je nog moet beantwoorden. De wind verandert elke seconde, het water verandert elke seconde, en je lijf moet meebewegen. Het is meditatie, alleen dan met meer adrenaline.

Voor het eerst sinds m'n elfde voelde ik m'n lichaam niet als iets wat ik moest managen. Ik voelde het als iets dat werkte. Dat deed. Dat in beweging was.

Het verschil

Diabetes is voor mij altijd controle houden. Over stress, over eten, over insuline. Continu rekensommetjes maken: hoeveel koolhydraten zat er in dat broodje, hoeveel insuline daartegenover, hoe staat m'n glucose nu, gaat die de komende uren dalen of stijgen. Alles is micromanagen.

Sport is precies het tegenovergestelde. Sport is laten gaan. Kitesurfen vraagt niet om controle, het vraagt om reactie. De wind komt, jij past je aan. Niet andersom.

Dat contrast is precies de reden dat ik het nodig heb. Twee modi naast elkaar: in de ene plan ik alles, in de andere laat ik alles los. Beide horen bij me. De ene zonder de andere zou me opvreten.

De naam

Toen ik besloot om zelf les te gaan geven, was de naam er meteen. Type One, omdat dat het ding is dat sinds m'n elfde meegaat. Maar ook omdat ik wil dat het er niet zwaar omheen hangt. Geen ziekte-narratief. Gewoon: dit ben ik, en dit doe ik.

Mensen vragen wel eens of het me dwarszit, kitesurfen met diabetes. Eerlijk antwoord: het is een rekensom. M'n insulinepomp gaat gewoon onder m'n wetsuit. Ik check m'n glucose voor ik het water op ga, neem snelle koolhydraten mee in m'n harness, en kom om de paar uur kort terug op het strand. Het is geen excuus om het niet te doen. Het is een ander rekensommetje.

Waarom Type One Kiting bestaat

Niet omdat de wereld een extra kitesurfschool nodig had. Wel omdat ik altijd al iedereen over kitesurfen vertelde. Op kantoor, op feestjes, op verjaardagen. Wat ik er zelf van vond, hoe het voelde, waarom je het zou moeten proberen. Op een gegeven moment werd het tijd om dat verhaal niet alleen meer te vertellen, maar er ook iets mee te doen.

Het is parttime, naast m'n kantoorwerk. Bewust zo. Die afwisseling tussen achter een laptop en op het water, dát is voor mij het ultieme gevoel. Niet één of het ander. Beide.

Of je nou type 1 hebt, type 2, of geen type, het maakt niet uit. Het water vraagt niet naar je medische dossier. Het vraagt of je er bent.

Daar ben ik graag bij.