Weer leren crashen

Het gaat goed, en dat is het probleem.

Mn kiteloops worden hoger. Mn board-offs landen, elke keer. Ik kom van het water met een sessie waar niks mis mee was en waarin ik ook niks nieuws heb gedaan. Dat gebeurt nu al een tijd. Als ik eerlijk kijk naar wat ik het afgelopen jaar heb geleerd, is de lijn vlak.

Dat komt niet doordat ik te weinig op het water sta. Het komt doordat ik op het water doe wat ik al kan. Je pakt de trick die altijd lukt, je doet hem nog eens, hij lukt weer, en je gaat naar huis met een goed gevoel. Een seizoen later sta je precies waar je stond.

Wat ik er in Brazilië uit wil halen

Concreet, zodat ik er straks aan af te rekenen ben:

• Wind chasen. Niet twee weken op één plek wachten tot het gaat waaien, maar doorrijden naar waar het staat. De noordoostkust is daar precies voor gebouwd.
• Rechtsvoor. De hele noordoostkust is rechtsvoor, en dat is de kant die ik wil rijden.
• Downwinders. Uren achter elkaar varen zonder ooit terug te hoeven kruisen, en aan het eind pikt een buggy je op.
• Warm water. Niet als luxe. In een 5/4 stop ik vaak net voordat het interessant wordt, omdat ik koud word. In boardshorts houdt dat argument op te bestaan.

De twee tricks

Boogie loop en kiteloop late backroll. Allebei staan ze al een tijd op mn lijstje en allebei heb ik ze nog nooit serieus geprobeerd.

Dat is geen technisch probleem. Ik weet wat er moet gebeuren. Het probleem is dat je bij allebei op een punt komt waar je niet meer terug kunt, en dat je op dat punt moet doorgaan terwijl je lijf zegt dat je moet inhouden. Half committen is bij deze twee erger dan niet beginnen.

Dus ik ga vallen. Vaak, en hard genoeg om het de volgende ochtend te voelen. Dat klinkt als iets wat je erbij neemt, maar het is de hele oefening: zolang ik niet meer crash, leer ik niets meer.

Waarom ik op 8 het water op ga

Hier komt het deel dat met mn bloedsuiker te maken heeft, en dat is voor mij niet een bijzaak maar de kern van dit hele plan.

Normaal ga ik het water op met minimaal 6 mmol. Dat is mn ondergrens voor een gewone sessie: genoeg marge om twee tot drie uur te varen. Voor nieuwe tricks leren is het te laag.

Wat er dan gebeurt: ik ben in het begin altijd nét te enthousiast. Het eerste stuk knal ik er vol in, verbrand veel meer dan ik van plan was, en mn lichaam moet schakelen. Ik vermoed, en dit is mn eigen lezing en geen medische uitspraak, dat de insuline die nog ergens in mn lijf rondzweeft door die inspanning wordt aangesproken. Het resultaat is in elk geval altijd hetzelfde: een dip in het eerste halfuur, precies op het moment dat ik nog fris ben en het meeste zou kunnen leren.

Dus ga ik voor nieuwe dingen op 8 of 9 het water op. Iets hoger dan normaal, met opzet. Boven de 10 werkt het weer averechts, dan ga ik op den duur verzuren en word ik traag en chagrijnig.

Maar het echte verschil zit niet in mn benen. Het zit in mn hoofd. Op 6 ben ik voorzichtig, ook als ik het mezelf niet toegeef. Ik kijk vaker op mn pompscherm, ik hou een beetje in, ik ga niet vol voor iets waarvan ik weet dat ik ga vallen, want vallen kost energie en energie heb ik dan niet over. Op 8 heb ik die marge wel, en dan durf ik. Dan neem ik het risico dat ik er drie keer naast ga.

Een constante bloedsuiker is voor mij dus geen veiligheidseis. Het is mn risicobereidheid.

Mn ritme, niet jouw recept. Pas dit aan in overleg met je behandelaar. Wat voor mij werkt na vierentwintig jaar met dit lijf en 7.500 uur op het water, zegt niets over wat voor jou werkt.

Wat ik hoop terug te brengen

Niet per se de twee tricks. Als ik er één van sta, prima. Wat ik echt terug wil hebben is de modus: het water op gaan met de bedoeling om iets te doen wat nog niet lukt, in plaats van iets te doen wat al lukt.

Dat is waarschijnlijk minder fotogeniek dan een sessie waarin alles goed gaat. En het is het enige wat de lijn weer omhoog krijgt.